Abstrakcyjność (oderwanie od konkretnej sytuacji)

Istnieje, jak się zdaje, wyraźna różnica w umiejscowieniu lęku między światem zwierzęcym a ludzkim. Lęk zwierzęcy na ogół odpowiada realnemu zagrożeniu. Natomiast u człowieka niejednokrotnie budzą lęk przedmioty bezpośrednio niczym nie zagrażające. U zwierząt lokalizacja lęku jest trafna i konkretna, u ludzi natomiast nieraz bywa fałszywa. Człowiek przesuwa swój lęk z realnego zagrożenia na nierealne. I to nierealne zagrożenie budzi w nim nierzadko większy lęk niż realne. Np. człowiek pierwotny może znacznie bardziej bać się przekroczenia tabu niż ryzyka zetknięcia się ze śmiercią. W zespołach anankastycznych bardzo wyraźnie występuje to przesunięcie lęku na przedmioty nie przedstawiające realnego zagrożenia.

Ewolucja świata ożywionego zmierza do coraz większego uniezależnienia się od środowiska. Zwycięstwo postawy abstrakcyjnej nad konkretną, co u człowieka dokonuje się dzięki niezwykłemu rozwojowi neocortex. oznacza wyzwolenie się od otoczenia: dotyczy to przede wszystkim struktur myślowych i aktywności twórczych (postawa „nad”), czyli drugiej fazy metabolizmu informacyjnego.3 Niemniej w pierwszej fazie metabolizmu informacyjnego (życie uczuciowo-nastrojo- we) istnieje także pewne oderwanie się od konkretności życia, co powoduje, że uczucia nie mając swego punktu zaczepienia krążą swobodnie i koncentrują się nieraz na obiektach zgoła przypadkowych.

Traktując uczucia jako zasadniczą orientację w świecie otaczającym (postawa „do” i „od”), należałoby stwierdzić, że orientacja ta u człowieka w porównaniu ze zwierzętami jest nieraz zwodnicza, że człowiek zamiast przybierać postawę od-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>