Ewolucja lęku – dalszy opis

Lęk zawsze jest związany z kategoriami czasu, i to czasu przyszłego, nawet wówczas gdy – jak w trzeciej fazie – dotyczy on wyraźnie przeszłości. W rzeczywistości jest on lękiem przed przyszłością. W fazie pierwszej wkraczamy w przyszłość „niewinni”, planowane struktury czynnościowe nie zostały jeszcze wypróbowane. Natomiast w trzeciej fazie wkraczamy w przyszłość obciążeni winą, gdyż nasza struktura czynnościowa została już wyrzucona we wspólną przestrzeń, czekamy na wyrok otoczenia: wyrok ten, mieszcząc się na zewnątrz czy wewnątrz nas, mimo że częściowo wiadomy, nigdy nie jest całkowicie odsłonięty, gdzieś czeka nas ,,sąd ostateczny”, nagroda lub potępienie. Nawet więc w czasie przeszłym, w tym, co się dokonało i co jest poza nami, kryje się czas przyszły, czas ostatecznego rozrachunku, który zawsze pozostaje niewiadomą. Tak więc czas przeszły nigdy nie jest całkowicie przeszły, dokonany i zamknięty, zawsze kryje się w nim czas przyszły i nieznane, które budzi w nas lęk.

Na czym polega ocena naszej aktywności, jakie elementy tej oceny są dla nas najważniejsze i najsilniej wpływają na modyfikację dalszych planów aktywności? Biorąc jako kryterium oceny ewolucję świata ożywionego, należałoby przyjąć, że „nagradzane” są struktury czynnościowe, dla procesu ewolucji korzystne, a „karane” są szkodliwe. Jak wspomniano jednak, w trakcie tworzenia się struktur czynnościowych zgoła niemożliwa jest ich ocena z tego punktu widzenia, możliwe to jest dopiero expost. Podchodząc do zagadnienia genetycznie, należałoby najpierw zanalizować, jakie kryteria oceny stosuje grupa społeczna, w której dana jednostka egzystuje, grupa ta bowiem tworzy zwierciadło społeczne, które w pewnej przynajmniej mierze jest twórcą sumienia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>