Trzy fazy aktywności – kontynuacja

W każdym sektorze odmienny jest stosunek do otaczającej rzeczywistości, w planowaniu jest ona przed nami, jeszcze nie znana, w działaniu jesteśmy w niej, a w bilansowaniu jest już za nami, odsłoniła nam swoją tajemnicę. W ten sposób działanie w otaczającym świecie łączy się zawsze z jego poznawaniem, nie można obu procesów od siebie oddzielić.

Również rozmieszczenie przestrzenne w trzech sektorch aktywności jest inne. W planowaniu człowiek jest we własnej przestrzeni, przestrzeń ta jest zawsze bezpieczniejsza od przestrzeni wspólnej, zewnętrznej, w której ścierają się różne plany aktywności. Dlatego łatwo jest zazwyczaj planować, a trudno plan wykonać. W działaniu człowiek wkracza w przestrzeń zewnętrzną, wspólną dla wszystkich ludzi, z którymi jest w bezpośrednim i pośrednim kontakcie. Plan z chwilą wejścia w tę przestrzeń podlega dużemu ściśnieniu zewnętrznemu, aktywność innych ludzi, a także opór otoczenia, które ma ulec przekształceniu, ścierają go i deformują. Wreszcie w trzecim sektorze człowiek znów zamyka się we własnej przestrzeni, ale jest to już przestrzeń „skażona” zetknięciem ze wspólną przestrzenią i nigdy nie jest już własna i indywidualna jak w pierwszym sektorze działania. W sektorze sprawdzenia część otaczającego świata została jakby wchłonięta, ulega ona teraz „przetrwaniu”. W ten sposób przestrzeń własna rozszerza się o przestrzeń wspólną, dokonuje się ekspansja w przestrzeni. Analogiczna ekspansja dokonuje się w czasie, gdy czas przyszły zostaje zamieniony na przeszły.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>