Filozofia egzystencji

Myślę jednak, że skojarzenia te są powierzchowne. Kępiński w rzeczywistości jest metafizykiem, który stosuje powściągliwy język, ponieważ równocześnie reprezentuje „naukę pozytywistyczną”. Swoją wizję natury roztacza po to, aby przekonać nas o jedności świata. Gdy mówi, że nawet ameba musi przekraczać własną osobniczość, ma na myśli istnienie powszechnego prawa wszelkiej egzystencji, nadrzędnego także w stosunku do naszych ludzkich osobliwości. Chce powiedzieć, że w tym świecie nie jesteśmy zupełnie obcy.

Kończąc, chciałbym jakoś najkrócej nazwać to, do czego doszedł Kępiński w swoim myśleniu. Kępiński przyczynił się do humanizacji psychiatrii. Nie wiem czy wpłynął na praktykę terapeutyczną, natomiast z pewnością miał i mieć wciąż może udział w zhumanizowaniu myślenia o „chorobach” psychicznych. Przyczynił się do zmiany „dyskursu” w jaki ujmowane są psychozy.

Filozofia egzystencji, na której opiera refleksje o zdrowiu i chorobie, spokrewniona jest z wielokształtnym, szerokim nurtem współczesnej myśli, w którym znajdujemy wiele znanych nazwisk. Są to przede wszystkim badacze przyrody – fizycy, biologowie – którzy w samym łonie natury napotkali fenomen duchowości. Postrzegają oni jego rolę w sposób. który każe o nim mówić nie jako o elemencie rzeczywistości, lecz raczej o jej zasadzie.

Prawdopodobnie lekarskie powołanie Antoniego Kępińskiego, może jego charakter, z pewnością też szczególny talent sprawiły, że myśl swoją wypowiada on w sposób, dla którego narzuciło mi się określenie „przesłanie”. Mimo formy systematyzującego wykładu, książki jego były odbierane jak mowa przewodnika – przyjaciela. Miejmy nadzieję, że tej siły nie utraciły.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>