LĘK SCHIZOFRENICZNY

Jeśli w depresji smutek jest osiowym objawem, a lęk raczej wtórnym, to w schizofrenii zajmuje on centralną pozycję w przeżyciach chorego. Analiza lęku schizofrenicznego jest zadaniem niezwykle trudnym, gdyż zarówno geneza jego jest różnorodna, jak i nasilenie przekracza granice wyobraźni człowieka tzw. normalnego. Trzeba właściwie samemu przejść epizod schizofreniczny, by zrozumieć, czym jest lęk w tej chorobie. Przekracza on znacznie wymiary sygnału lękowego występujące w sytuacjach nawet największego zagrożenia. Byli schizofre- nicy na ogół łatwo znosili piekło obozów zagłady, gdyż w porównaniu z tym, co przeżyli w trakcie swej psychozy, przeżycia obozowe nie były dla nich tak straszne. Wielu też byłych schizo- freników spisało się dzielnie w działaniach wojennych ostatniej wojny, ich reakcje lękowe w realnej sytuacji zagrożenia nie dorównywały reakcjom lękowym wobec zagrożenia fikcyjnego przeżytego w psychozie. Obserwowane u większości chorych w ostrej schizofrenii silne rozchwianie wegetatywne i biochemiczne ustroju, a także stany zahamowania ruchowego i skrajnego podniecenia przemawiają za siłą przeżyć lękowych. Lęk prowadzi też do przekształcenia obrazu otaczającego świata i własnej osoby, z niego tworzą się struktury urojeniowe i omamowe.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>