Patologia przedchorobowego lęku społecznego w schizofrenii

Patologia przedchorobowego lęku społecznego w schizofrenii polega na tym, że jest on zbyt silny i zamiast działać wybiórczo na niektóre tylko formy zachowania i przeżywania, hamuje w sposób generalny interakcję z otoczeniem społecznym i powoduje wycofywanie się z kontaktów z innymi ludźmi. Wskutek izolacji coraz trudniej wejść w grupę społeczną, budzi ona coraz większy lęk i większą tendencję do izolacji. Izolacja jest zjawiskiem przeciwstawnym ekspansji, która jest warunkiem życia, gdyż życie jest ustawiczną wymianą informacji i energii między organizmem a jego środowiskiem. Gdy więc lęk społeczny – zamiast kształtować proces metabolizmu informacyjnego między człowiekiem a jego otoczeniem społecznym – wywołuje wycofywanie się z kontaktów z nim, a tym samym spadek metabolizmu informacyjnego, wówczas z pozytywnego zmienia się w czynnik wybitnie szkodliwy.

Ten dwojaki charakter – korzystny i szkodliwy – jest dość typowy dla biologicznych sygnałów zagrożenia. Zarówno lęk, jak i ból jest zjawiskiem pozytywnym i negatywnym zarazem. Bez sygnału lękowego niemożliwa byłaby selekcja struktur czynnościowych, pod wpływem lęku zostają stłumione te struktury, które utrudniają adaptację do warunków środowiskowych (w wypadku lęku społecznego chodzi o adaptację do środowiska społecznego). Zbyt silny jednak sygnał lękowy wywołuje zahamowanie tworzenia nowych struktur czynnościowych lub regresję do struktur ontogenetycznie starszych, prymitywniejszych i tym samym mniej przystosowanych do realnej sytuacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>