Realizacja własnych założeń – kontynuacja

Sektor drugi, czasu teraźniejszego, aktywności, jest przede wszystkim przestrzenny. Tutaj nie są już ważne czas przyszły ani przeszły, ale samo dzianie się: wychodzi się z przestrzeni własnej, zamkniętej w przestrzeń otaczającego świata: realizuje się własne plany aktywności przez wyrzucenie ich z przestrzeni własnej w przestrzeń otaczającego świata, która dzięki temu z obcej staje się przestrzenią przeżytą. Opór rzeczywistości, tj. przestrzeni otaczającego świata, zmusza do stałej korekcji planów aktywności. W trakcie działania aktywność zostaje więc rozbita na bardziej fragmentaryczne plany, które są korygowane w zależności od ich wykonania. Ten więc środkowy sektor (działania) zostaje rozbity na mniejsze sektory planowania, działania i oceniania. Ale w nich odcinki czasu są już bardzo krótkie, mieszczą się w odcinku czasu teraźniejszego.

Aktywność ruchowa, która dominuje w drugim sektorze, przeżywana jest z pewnym uczuciem odprężenia, wyładowania napięcia. W trakcie ruchu metabolizm energetyczny przesuwa się w kierunku procesów katabolicznych, to samo można by powiedzieć o metabolizmie informacyjnym. Wewnętrzny porządek zostaje wyrzucony na zewnątrz i w zewnętrznej przestrzeni ulega większemu lub mniejszemu rozbiciu. Plan jest zawsze bardziej spoisty niż jego realizacja. Realizacja planu wymaga nakładu energetycznego, część zmagazynowanej w ustroju energii w postaci zorganizowanej substancji ustrojowej musi ulec rozbiciu, by dostarczyć potrzebnej energii do wykonania ruchu.

Zasadniczy rytm życia: budowy i niszczenia, śmierci i zmartwychwstania, jest uchwytny też w poszczególnych fazach aktywności. Pierwsza i trzecia są zbliżone do procesów anabolicznych, wzrasta w nich negatywna entropia ustroju, druga zaś bliższa jest procesom katabolicznym, negatywna entropia ustroju maleje, a powinna wzrastać negatywna entropia otoczenia. Aktywność zewnętrzna ustroju bowiem stwarza, a przynajmniej powinna stwarzać pewien porządek w otoczeniu. Interakcja żywego ustroju z otoczeniem ma charakter jakby pulsujący: faza skupienia się w sobie, planowania, faza wyrzucenia planu aktywności na zewnątrz, zetknięcie się i starcie z zewnętrznym środowiskiem, ekspansja w otaczającą przestrzeń i znów faza zamknięcia się w sobie, przeżuwania tego, co się dokonało, robienie bilansu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>