Różne rodzaje lęku w depresjach – kontynuacja

Przestrzeń ciemna (nocy) w przeciwieństwie do przestrzeni jasnej (dnia) jest najbardziej własna i intymna, w niej ujawnia się to, co w człowieku skryte, z czego sam często nie zdaje sobie sprawy. Jeżeli słuszna jest koncepcja o istnieniu dobra i zła w naturze, to w tych najgłębszych warstwach znajdują one swe źródło.

W psychotycznej ciemności depresji ujawnia się ta najgłębsza i najsurowsza moralność, która jest moralnością natury i wczesnego okresu życia, gdy tworzą się zręby układu samokontroli. Najstarsze, znajdujące się poniżej progu świadomości warstwy tego układu mają w sobie, jak wspomniano, cechy nieskończoności i ten charakter „sądu ostatecznego” ujawnia się w psychotycznej ciemności, depresji. Ostateczna ocena, która dla człowieka zawsze pozostaje nie znana, ujawnia się w psychotycznych przeżyciach, depresji.

Na krańcach ludzkiej czasoprzestrzeni mieszczą się znaki nieskończoności, człowiek mieści się w przyszłości i w przeszłości. W depresji zbliżamy się do tych krańców. W przyszłości widzimy nicość śmierci, a z przeszłości wyłania się perspe ktywa sądu ostatecznego, świat psychozy jest światem spraw ostatecznych, gdyż w niej na powierzchną się wydobywa to, co w człowieku najtajniejsze, a ponieważ przestrzeń psychotyczna jest nieograniczona, człowiek w psychozie musi zmierzyć się z nieskończonością. Pascal, pisząc o ludzkim lęku, mówi o nieskończoności makrokosmosu i mikrokosmosu, która otacza człowieka. Nieskończoność mieści się też w przeżyciach ludzkich, co między innymi uwydatnia się w depresji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>