Różne rodzaje i poziomy układów kontrolujących

Układy samokontroli w ustrojach żywych mają rozmaite poziomy integracyjne, od najniższych, obejmujących wybiórcze funkcje ustroju, do najwyższych, kontrolujących całe zachowanie ustroju. U człowieka ten najwyższy poziom integracyjny odczuwany jest jako „głos sumienia”. Samokontrola dotyczy wówczas najwyższych i najbardziej skomplikowanych relacji człowieka z jego otoczeniem i z samym sobą, relacji w aspekcie porządku moralnego.

Sumienie jest najczulszą częścią autoportretu. Autoportret, czyli obraz własnej osoby, można uważać za świadomą część układu samokontroli. Powstaje on na zasadzie sprzężenia zwrotnego, część informacji wychodzących z ustroju wraca do niego, stając się w ten sposób informacjami zwrotnymi, dającymi obraz tego, jak aktywność ustroju została przyjęta w otoczeniu. Dzięki tym zwrotnym informacjom plan aktywności zostaje odpowiednio zmodyfikowany, by stać się bardziej dostosowany do sytuacji.

Autoportret nie jest czymś jednolitym, składa się z wielu fragmentów, częściowych obrazów aktywności człowieka. Tworzą one jak mozaika całościowy obraz. Przypominają się niezwykłe rysunki genialnego schizofrenika, Edmunda Mon- siela, który obrazy swoich groźnych postaci budował z nie kończącej się liczby brodatych, poważnych twarzy. Kontrolujemy się w różnych rolach, do których zmusza nas życie. W jednych możemy być lepsi, w innych gorsi: scalenie poszczególnych opinii o samym sobie daje całościowy obraz własnej osoby. Zadania i role człowieka zmieniają sięz wiekiem, toteż i autoportret ulega zmianie, ale jak się wydaje, zasadniczy jego schemat pozostaje niezmienny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>