Samotność schizofreniczna

Istnieją więc istotne przyczyny, dla których samotność wywołuje uczucie lęku. Wiadomo też, że lęk na ogół zmniejsza swe nasilenie, gdy człowiek jest w towarzystwie innych ludzi. Chory na schizofrenię jest z dwóch stron zagrożony lękiem: boi się ludzi i przed nimi ucieka i boi się samotności, gdyż ona wzmaga lęk. Dlatego schizofrenik nieraz bardzo przywiązuje się do swego lekarza, gdyż jest on niejednokrotnie jedyną osobą, która nie budzi w nim lęku i która broni go przed schizofreniczną samotnością.

Inna jest samotność schizofreniczna przed wybuchem psychozy, a inna po jej wybuchu. W przedchorobowej linii życia schizofreników prawie zawsze zauważa się trudności kontaktu z innymi ludźmi, przewagę postawy ,,od” nad ,,do”. Zwykle zaczyna się ta ucieczka od otoczenia społecznego już w najwcześniejszych okresach rozwoju, zazwyczaj nasila się w okresie dojrzewania, gdy gwałtownie rozszerza się środowisko społeczne. Lęk przed ludźmi jest najczęściej wynikiem braku wiary w siebie, poczucia własnej inności, „gorszości”, obawy przed oceną i ośmieszeniem itp.

Problem sprowadza się do zdolności pokonywania lęku społecznego. Każdy człowiek w mniejszym lub większym stopniu odczuwa bowiem lęk przed swym otoczeniem społecznym. Lęk ten zresztą odgrywa ważną rolę w przystosowaniu się do norm życia społecznego. Nie może on jednak hamować tendencji do ekspansji w świat społeczny, w coraz to nowe grupy społeczne, natomiast powinien działać hamująco na struktury czynnościowe niedopuszczalne w życiu społecznym, a budzić te, które są przez grupę aprobowane.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>