Społeczny charakter życia

Częstym tematem snów wielu ludzi jest wątek zagubienia: są zagubieni w wielkich miastach, w hotelach z tysiącami drzwi, w korytarzach, z których nie można się wydostać, błąkają się po pustkowiach, wśród skał, wąwozów, w tajemniczych zamkach, gdzie drzwi same się otwierają i zamykają, i z których w żaden sposób nie można znaleźć wyjścia. Gubią najdroższe im osoby, nigdzie nie mogą ich znaleźć, osoby te w ostatniej chwili gdzieś znikają: na pustkowiu, w tłumie, w zaklętych budowlach, w pociągach, które mkną w nieznane. Śniący zostaje sam w swym poszukiwaniu bliskiego człowieka. Ż ulgą budzi się i stwierdza, że znajduje się z powrotem wśród ludzi.

Lęk przed samotnością wskazuje na istotną cechę człowieka, a także prawdopodobnie innych żywych istot, mianowicie, na społeczny charakter życia. Życie jest niemożliwe w samotności, indywidualny wysiłek jest zbyt słaby, by mogło się ono indywidualnie utrzymać. Utrzymanie życia stało się możliwe dzięki jego kolektywnemu charakterowi. Niezwykła rozrzutność prokreacyjna przyrody ożywionej wskazuje między innymi na jakby z góry powzięte założenie, że o przetrwanie walczyć się będzie razem, że żadna żywa istota nie będzie zostawiona sobie samej. W walce z niebezpieczeństwami otaczającego środowiska szczególnie wyraźnie występuje zjawisko większej siły kolektywu od siły poszczególnej jednostki („my” silniejsze niż „ja”).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>