System nagrody i kary

System nagrody i kary oparty jest, jak na ogół wszystkie ważne aktywności ustroju, na zasadniczych uczuciach przyjemności i przykrości. Uczucia te skierowane są do własnej osoby, ale że uczucia nie mają ostrych granic, więc zwykle promieniują one na zewnątrz (jestem z siebie zadowolony, cały świat mnie cieszy). Można by w ich wypadku myśleć o zalążkach autoerotyzmu i autoagresji. Pozytywny wynik au- tokontroli wskazuje na zwycięstwo własnego planu nad entropią własną i otoczenia, własna entropia ustroju wzrasta. Nagrodą za to zwiększenie stopnia własnego porządku jest pozytywna ocena samego siebie, pozytywne uczucie w stosunku do własnej osoby (człowiek bardziej kocha samego siebie).

Natomiast negatywny wynik samokontroli wskazuje na własną klęskę, porządek otoczenia i własna inercja zwyciężyła nad własnym planem aktywności, struktura czynnościowa została źle zrealizowana lub w ogóle nie zrealizowana, została tym samym w sferze struktur potencjalnych, prawdopodobnych, ale nie zrealizowanych, człowiek sam siebie nie sprawdził lub sprawdzenie to wypadło niedostatecznie. Znak uczuć żywionych do własnej osoby zmienia się na negatywny. Człowiek odczuwa niechęć do samego siebie, która może wzrastać aż do wyraźnej agresji, a własna inercja i bezsilność wobec otoczenia budzi w nim lęk.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>