Typologia a trzy fazy aktywności – kontynuacja

Wiele różnorodnych czynników wpływa więc na to, że rytm poszczególnych faz u każdego człowieka przedstawia się inaczej. Nie można jednak uwolnić się od tego rytmu, jest w nim bowiem pulsowanie granic oddzielających żywy ustrój od jego otoczenia: ustrój zamyka się we własnej przestrzeni, by znów otworzyć się do otaczającego świata. Jest też w tym rytmie dialektyka budowy i niszczenia (śmierci i zmartwychwstania): by coś nowego powstało, stare musi być zniszczone. Inaczej grozi skostnienie i zaskorupienie.

To, co odczuwamy jako psychopatyczną osobowość, jest właśnie następstwem braku entropii, pewne struktury czynnościowe nie ulegają zniszczeniu i przeszkadzają człowiekowi w jego kontakcie z rzeczywistością, która wymaga zarówno budowy, jak i niszczenia struktur czynnościowych. W życiu społeczeństw też można obserwować kostnienie pewnych struktur czynnościowych, wskutek czego zostaje zahamowana ewolucja kultury. Dopiero gwałtowne wybuchy entropii w postaci rewolucji, wojen burzą starą strukturę, by w jej miejsce z czasem mogła wytworzyć się nowa, bardziej dostosowana do życia.

Fakt, że wszystko, co żyje, musi umrzeć, i to nie tylko w życiu jednostki, ale całych społeczeństw, nie jest miły dla naszej świadomości. Niszczenie bywa okrutne i tragiczne: pocieszeniem jest to, iż życie toczy się dalej, po śmierci następuje zmartwychwstanie, po zimie wiosna.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>