Vis expectationis

W nerwicy tę pewność (vis expectationis) się traci. Człowiek staje się niepewny siebie i otaczającego go świata. Nie wie, co stanie się jutro z nim samym i co mu przyniesie jutrzejszy dzień: usuwa mu się grunt spod nóg. Człowiek czuje się zamknięty w ślepej uliczce, gdyż już nie ma odwagi rzutować się w przyszłość.

Różne mogą być przyczyny utraty wiary w przyszłość, tej „siły przewidywania”. Mogą one tkwić na zewnątrz, w środowisku zewnętrznym człowieka (sytuacja w otaczającym świecie jest zbyt skomplikowana, by móc coś przewidywać), lub wewnątrz człowieka (nie jest on w stanie rzutować swego porządku w przyszłość, gdyż porządek ten uległ rozchwianiu). Przyszłość jest chaotyczna i niepewna, ponieważ chaos i niepewność tkwi w samym człowieku.

Niepokój nerwicowy nie jest więc jakąś nową jakością: istnieje w słabym stopniu w każdym z nas i jest związany z oczekiwaniem przyszłości. W nerwicy wzrasta jego nasilenie i stopień utrwalenia. Stan wewnętrznego napięcia, typowy dla nieokreślonego niepokoju, wiąże się z mobilizacją układu wegetatywno- -endokrynnego, mobilizacją potrzebną do zdobywania czasu przyszłego. Mobilizacja ta jest w nerwicy niewspółmiernie duża w stosunku do aktualnych potrzeb energetycznych ustroju. Jej wielkość nie kształtuje się bowiem proporcjonalnie do zastanej sytuacji, ale do nasilenia niepokoju. Jest to powiązanie mające charakter dodatniego sprzężenia zwrotnego (błędnego koła): im napięcie lękowe większe, tym większa mobilizacja wegetatywno-endokrynna, im mobilizacja większa, tym większe napięcie lękowe.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>