Zaspokojenie tendencji twórczych

W drugim podejście do otoczenia ma charakter instrumentalny, człowiek dąży tu jedynie do tego, by w nim zrealizować tylko swoje plany, reszta go nie obchodzi, otoczenie jest tylko przedmiotem służącym ewentualnie do wykorzystania we własnym dążeniu do celu. Człowiek nie otwiera się na działanie wspólnej przestrzeni, ale jeszcze silniej się opancerza, a otoczenia używa jako instrumentu do osiągnięcia celu. Podejście tego typu jest dość charakterystyczne dla ludzi o schizoidalnym typie osobowości, ale wynikać ono też może ze swoistych warunków środowiskowych, które paraliżują kontakt emocjonalny z otoczeniem. Zdarza się tak zazwyczaj, gdy płaszczyzna kontaktu z otoczeniem jest pochyła, gdy dąży się przede wszystkim do uzyskania nad nim władzy: przedmioty otoczenia stają się wówczas pionkami, którymi człowiek stara się manipulować.

Podejście tego typu jest charakterystyczne dla współczesnej kultury technicznej (techniczne spojrzenie na świat). Postawa taka może zaspokajać tendencje twórcze (władza bowiem umożliwia przekształcanie środowiska wedle swego planu), ale nie zaspokaja tendencji do rozbicia granicy oddzielającej własny świat od otaczającego. Człowiek pozostaje właściwie nadal zamknięty w swoich granicach, nie otwiera się na działanie wspólnej przestrzeni, ale przeciwnie, jeszcze bardziej się opancerza, bo chce w ten sposób doprowadzić do bezwzględnego przeprowadzenia własnej struktury czynnościowej. Kontakt taki zubaża go o to, co w zetknięciu z rzeczywistością jest bardzo istotne, a mianowicie wzajemne ścieranie się struktur czynnościowych środowiska i własnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>